Vrouwen houden op straat vaker rekening met hun veiligheid dan mannen. Niet omdat zij minder zelfstandig of weerbaar zijn, maar omdat omstandigheden en gedrag hun bewegingsvrijheid kunnen beïnvloeden. Een andere route nemen, eerder vertrekken, iemand bellen of een plek vermijden: voor veel vrouwen zijn dit gewone afwegingen die bepalen hoe vrij zij zich in de openbare ruimte kunnen bewegen.
Wat dagelijks wordt ervaren, is voor anderen niet altijd zichtbaar. Daarom is inzicht nodig in waar, wanneer en waardoor vrouwen zich onveilig voelen, welke ervaringen op zichzelf staan en waar patronen ontstaan.
Vanuit die overtuiging is Vrouwveiliger ontstaan. Niet om ieder signaal als bewijs te behandelen of locaties zonder context als veilig of onveilig te bestempelen, maar om veiligheidsbeleving serieus en zorgvuldig te onderzoeken.
Niet iedere situatie vraagt om dezelfde oplossing. Soms ligt een aanknopingspunt in inrichting, toezicht of beleid, soms in gedrag, sociale normen, opvoeding of onderwijs. Gerichte verandering begint met begrijpen wat er werkelijk speelt.
Een veiliger omgeving ontstaat niet doordat vrouwen zich nog beter leren aanpassen, maar doordat omstandigheden, gedrag en sociale normen veranderen.
Ook mannen zijn daarbij onmisbaar: niet als beschermers, maar als medeverantwoordelijken voor wat we in de openbare ruimte normaal en acceptabel vinden. Dat vraagt om luisteren, gedrag herkennen, grenzen respecteren en elkaar durven aanspreken.
Alleen samen maken we de openbare ruimte vrouwveiliger en daarmee veiliger en beter voor iedereen.